MetaTest: BMW 740Le Plug-In Hybrid

    Η limo της BMW στην υβριδική της εκδοχή γίνεται ακόμα πιο exotic. Είναι ένα αυτοκίνητο που εκτός των συμβολισμών που μεταφέρει για την εταιρεία, λέει πολλά και για εκείνον που θα επιλέξει να το προσφέρει... στον οδηγό του.

    Από που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις. Με τις λεπτομέρειες που κρύβει σε κάθε εκατοστό του εντυπωσιακού της αμαξώματος, η υβριδική 7άρα είναι το κινητό display για τις δυνατότητες και την τεχνογνωσία της εταιρείας. Μεγαλύτερο μήκος και μεταξόνιο (κατά 14 εκατοστά παρακαλώ) από την “απλή”(θα πέσει φωτιά να μας κάψει, άκου εκεί “απλή”), εκτεταμένη χρήση ανθρακονημάτων -σε limo, θυμίζω, εξελιγμένο υβριδικό σύστημα για την παραγωγή ισχύος αλλά και ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς σε εξοπλισμό άνεσης και ασφάλειας. Ό,τι μπορεί να ζητήσει ο Πρόεδρος ή οι σύμβουλοί του δηλαδή.

    Στα αυτοκίνητα του είδους, εξ ορισμού, λίγη σημασία είχε και έχει, το πως πατάνε, τι αίσθηση δίνει το τιμόνι και το πεντάλ του φρένου. Το τιμώμενο πρόσωπο, ο πίσω δεξιά “να κάθεται στα πούπουλα” και όλα τα άλλα είναι προφανώς ασήμαντες λεπτομέρειες. Αυτός είναι και ο λόγος που η συγκεκριμένη 7άρα, δεν μπορεί να τεθεί “απέναντί μας” με όρους τυπικής δοκιμής αυτοκινήτου. Ελάχιστα είναι τα αυτοκίνητα στον πλανήτη που έχουν κοινά χαρακτηριστικά με δαύτη- και το κάθε ένα από αυτά, είναι μια ξεχωριστή περίπτωση.

    Κάπως έτσι λοιπόν και εμείς, μια καθόμασταν πίσω δεξιά και μια εμπρός αριστερά. Εντάξει, κάναμε και περάσματα από τις υπόλοιπες θέσεις, μόνο και μόνο για λόγους σύγκρισης, αφού έχει και αυτό τη σημασία του. Από αυτή τη διαδικασία, κρατήστε αυτό: η πιο αδιάφορη θέση για να κάτσει κανείς στην “δική μας” 7άρα, ήταν αυτή του συνοδηγού. Ούτε μασάζ, ούτε κλιματισμός στην έδρα, τίποτα. Ενώ οι άλλοι τρεις, έχουν αυτά- κι άλλα τόσα… Θα τα πούμε όμως και αυτά παρακάτω.

    Θες να μπεις πίσω από το τιμόνι; Ξανασκέψου το. Ποτέ στο παρελθόν η BMW δεν είχε 7άρα με τόσο “απομακρυσμένη” αίσθηση. Πάντα, αλλά ΠΑΝΤΑ, ακόμα και η 7άρα, είχε κάτι λίγο από ζωντανό πλαίσιο που παρά το μέγεθος και το βαρύ πάτημα, σου έδινε μια αφορμή να βρεις μια ρωγμή στο φαινομενικά αρραγές μέτωπο της χλιδής και να χαμογελάσεις. Τώρα, το μέτωπο είναι πραγματικά αρραγές, οπότε καλύτερα να… αράξεις πίσω δεξιά.

    Καμία ευχαρίστηση δεν προκύπτει για τον οδηγό. Γι’ αυτόν που τέλος πάντων, περιμένει να αισθανθεί κάτι λίγο από Bimmer για να νιώσει πιο οικεία. Εδώ και ο οδηγός είναι “επισκέπτης” στην εμπειρία και σε καμία περίπτωση δεν “μπαίνει μέσα” σε ότι συμβαίνει στο δρόμο. Το τιμόνι είναι άμεσο και ακριβές, αναίσθητο και τελείως digital. Καλώς- για τον επαγγελματία που θέλει μια έννοια λιγότερη. Κακώς για εμάς, τους περιστασιακούς οδηγούς της αυτοκινητάρας, που παντού βλέπουμε… φαντάσματα και υποχρέωση από το τιμόνι “να δίνει πληροφορία”. Γι’ αυτό και η γνώμη μας εν προκειμένω, πολύ μικρή σημασία έχει.

    Γι’ αυτό και το συγκεκριμένο αυτοκίνητο, όπως λέγαμε και στην αρχή, δεν μπορεί να κριθεί και να συγκριθεί αν θέλετε, με οτιδήποτε άλλο περνάει από τα χέρια μας. Εδώ έχουμε να κάνουμε με την κυριολεξία της “κλειστής κάψουλας” μεταφοράς. Ένα απόλυτα προστατευτικό κουκούλι για να μεταφέρεται ο πίσω δεξιά(ς) άνετα και ξεκούραστα από το ένα σημείο, στο άλλο. Το μακρύ μεταξόνιο, του εξασφαλίζει και ένα υπνάκο αν χρειαστεί.

    Το πίσω δεξί κάθισμα, με το πάτημα ενός πλήκτρου, γίνεται -εις βάρος και της θέσης του συνοδηγού που στην πράξη, καταργείται- ότι πλησιέστερο σε κρεββάτι μπορεί να βρει κανείς σε ένα σεντάν αυτοκίνητο. Το μπροστινό κάθισμα απομακρύνεται, η πλάτη γέρνει προς τα εμπρός, το προσκέφαλο αναδιπλώνεται (για να βλέπει ο σοφέρ το δεξί καθρέπτη) και χαμηλά στην πλάτη, αποκαλύπτεται ηλεκτρικά φυσικά, ένα υποπόδιο για να τεντωθεί ο επί των τιμών επιβάτης.

    Να φανταστεί κανείς πως ακόμα και η οθόνη που είναι εγκατεστημένη στην πλάτη του μπροστινού, “διορθώνει” ηλεκτρικά και τη γωνία της σε σχέση με τον πίσω δεξιά. Ο οποίος εκτός των άλλων με το τάμπλετ που έχει κάτω από το αριστερό του χέρι, μπορεί να ανοίξει και να κλείσει, κουρτίνες, παράθυρα, κλιματισμό, μασάζ (!) και φώτα σε όλη την καμπίνα- είπαμε, εκτός του συνοδηγού.Εκτός του να επιλέξει το τηλεοπτική πρόγραμμα που θέλει να βλέπει στην οθόνη του- αλλά και στις υπόλοιπες οθόνες της καμπίνας (4 συνολικά, μαζί με το tablet που λέγαμε νωρίτερα).

    Γενικά λοιπόν, όλο το “οικοδόμημα” είναι χτισμένο γύρω από τον (ή την) πίσω δεξιά. Και όχι άδικα αφού για τέτοιες τιμές προορίζεται το μεγάλο μοντέλο της BMW. Κατά τα λοιπά, η υβριδική τεχνολογία που κουβαλάει, δίνει αβάντα μεγάλη σε ότι έχει να κάνει με το κόστος κτήσης και χρήσης, καθώς τα κόστη εκλογικεύονται από την ιδιαιτερότητά της αυτή.

    Το ανθρακόνημα που έχει χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή της είναι σε μεγάλες ποσότητες και -κυρίως- για δομική ενίσχυση με συγκρατημένο βάρος. Βέβαια, φανταστείτε να μη γινόταν και αυτή η “οικονομία” στο βάρος, που θα έφτανε το απόβαρο της Plug-In 740Le που τώρα ξεπερνά τους 2 τόνους. Και αυτό μας φέρνει σε ένα ακόμα πεδίο εντυπωσιασμού.

    Κάτω από το μεγάλο εμπρός καπό, δεν κρύβεται κανένα τέρας. Ένα δίλιτρο βενζινοκίνητο σύνολο, 4κύλινδρο σε σειρά, TwinPower Turbo, με Valvtronic, διπλό VANOS και άμεσο ψεκασμό– που αποδίδει τόσο εντυπωσιακά, όσο ακούγεται αν διαβάσει κανείς φωναχτά τα προαναφερθέντα. Συνδυαστικά η απόδοση βενζινοκινητήρα και ηλεκτρικού μοτέρ, φτάνει τα 326 άλογα που εμφανίζονται σταθερά από τις 5.000 έως τις 6.500 σ.α.λ. Η αλήθεια είναι όμως πως περισσότερο εντυπωσιάζεται κανείς από τα 51 kgm της ροπής που μένει στο προσκήνιο από τις 1.550 έως τις 4.400 σ.α.λ., τροφοδοτώντας το 8άρι αυτόματο με την ραφιναρισμένη λειτουργία, σε όποιο πρόγραμμα και αν διαλέξει ο οδηγός.

    Φυσικά και η χαρισματική αυτή 7άρα μπορεί να πάει και ως αμιγώς ηλεκτρική για τις καθημερινές αποστάσεις του κέντρου της πόλης. Με 113 χιλιάδες και κάτι ευρώ που κοστίζει για να την αγοράσει κανείς, αυτά που παίρνει είναι δυσανάλογα πολλά, με ότι όρους και αν εξεταστούν. Είτε για να εντυπωσιαστεί ο αρχηγός του κράτους που θα μετακινηθεί από τις ανέσεις και τα στοιχεία του εξοπλισμού, είτε για να ανοίξουν τα στόματα διάπλατα στο φιλολογικού ενδιαφέροντος πηγαδάκι μεταξύ συναδέλφων και λοιπών “εραστών” της αυτοκίνησης.

    Εμείς ολοκληρώνουμε: Ποτέ στο παρελθόν η 7άρα δεν ήταν τόσο S-Class στην αίσθηση. Αντικειμενικά, αυτό, για την αφήγηση της κατηγορίας των uber πολυτελών μοντέλων, είναι θετικό. Η BMW “στριμώχνει” -τρόπος του λέγειν- όλη αυτή την τεχνολογία σε ένα αυτοκίνητο που διαχειρίζεται κατά κύριο λόγο το πρεστίζ του ονόματος και μας δείχνει στιγμιότυπα από το μέλλον. Που εν τέλει, δεν θα είναι και τόσο δυσοίωνο όσο οι Κασσάνδρες ήθελαν με την επέλαση της τεχνολογίας και του ηλεκτρισμού στην αυτοκίνηση.

    Κωνσταντίνος Μποϊδάνης

    Σχόλια

    Σχόλια