Εσύ τι λες: Bandiera a Scacchi

    Μια πρώτη εκτίμηση για το 2015 με τη ματιά του Νίκου Ψώνη

    Με την καρό σημαία του τερματισμού στη Valencia (στα Ιταλικά Bandiera a scacchi, κατά λέξη Σημαία του Σκακιού), ολοκληρώθηκε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα MotoGP για το 2015. Κι επειδή το σκάκι είναι άθλημα λογικής αλλά και στρατηγικής, ας κάνουμε μια όσο το δυνατό πιο σύντομη ανασκόπηση του πρωταθλήματος MotoGP για τη μεγάλη βέβαια χρονιά που πέρασε, συγκεντρώνοντας όλα τα δεδομένα, ώστε να οδηγηθούμε και σε μερικά συμπεράσματα.

    Άξιος πρωταθλητής ο Lorenzo

    Ο Πρωταθλητής Jorge Lorenzo ήταν αυτός που στο τέλος επικράτησε των αντιπάλων του καθώς κυριάρχησε με 7 νίκες, 3 δεύτερες θέσεις και 2 τρίτες. Είχε 5 pole position, σημείωσε 6 φορές τον ταχύτερο γύρο του αγώνα και άθροισε 330 βαθμούς σε 17 από τους 18 αγώνες που τερμάτισε. Χαρακτηριστικό της απόλυτης κυριαρχίας τόσο του ίδιου, όσο και της Yamaha φέτος, είναι ότι κατείχε την πρώτη θέση για 274 (!) γύρους σε όλους τους αγώνες, με τον Marc Márquez να ακολουθεί με 86, τον Valentino Rossi με 50 και τον Dani Pedrosa με 27 γύρους. Άξιος Πρωταθλητής, πάντα γρήγορος και σταθερός, κάτι που τον έκανε να σηκώσει για 3η φορά στην καριέρα του τον τίτλο στη μεγάλη κατηγορία και έφτασε έτσι τα 5 πρωταθλήματα συνολικά.

    Ο Valentino Rossi σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς βρισκόταν πάντα στην πρώτη θέση της βαθμολογίας, εκμεταλλευόμενος τόσο το κακό ξεκίνημα της χρονιάς που έκανε ο Lorenzo, όσο και τις πτώσεις του Márquez και την εγχείρηση του Pedrosa. Πέτυχε 4 νίκες, 3 δεύτερες θέσεις και 8 τρίτες, αθροίζοντας συνολικά 15 βάθρα. Είχε μόλις 1 pole position και σημείωσε 4 φορές τον ταχύτερο γύρο του αγώνα φτάνοντας έτσι τους 325 βαθμούς και τερματίζοντας και στους 18 αγώνες, με μόλις 5 βαθμούς διαφορά από τον Lorenzo. Στρατηγικά έκανε μία από τις καλύτερες χρονιές του. Επικεντρωνόταν πάντα στον ρυθμό που θα έπρεπε να έχει στον αγώνα ώστε να τερματίζει πάντα στο βάθρο ή πολύ κοντά. Γνώριζε ότι είχε να αντιμετωπίσει 3 πολύ γρήγορους αναβάτες που διεκδικούσαν εξίσου το πρωτάθλημα. Ο Lorenzo είχε στη διάθεσή του την ίδια μοτοσικλέτα μ’εκείνον, συνεπώς έπρεπε να είναι μπροστά του ώστε να βγει πρωταθλητής. Στον τελευταίο αγώνα, και μετά τα γεγονότα στην Μαλαισία (σχ. άρθρο), κλώτσησε την ασφαλώς πολύ μεγάλη ευκαιρία και δεν τα κατάφερε. Στη Valencia δεν είχε σε καμία περίπτωση τον ρυθμό των πρώτων και το μόνο πράγμα που μπορούσε να ελπίζει ήταν στραβοπατήματα των 2 Honda ή του Lorenzo που είχε κι αυτός τρομερή ψυχολογική πίεση, κάτι που όμως τελικά δεν συνέβη.

    Ο Marc Márquez ξεπέρασε τα προβλήματα που αντιμετώπιζε με τη Honda του και πέτυχε 5 νίκες και 4 δεύτερες θέσεις, μόλις 9 βάθρα στην τρίτη του χρονιά στα MotoGP. Είχε 8 pole position, σημείωσε 7 φορές τον ταχύτερο γύρο του αγώνα και άθροισε 242 βαθμούς σε 12 από τους 18 αγώνες που τερμάτισε. Μια κακή χρονιά σε σχέση πάντα με τον στόχο του, όμως σίγουρα έχει πάρει κι αυτός τα μαθήματά του. Ο Dani Pedrosa από την άλλη, τερμάτισε και στους 15 αγώνες που πήρε μέρος φέτος, μιας και έχασε 3 αγώνες λόγω της εγχείρησης για να αντιμετωπίσει το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα που παρουσιάστηκε στο δεξί χέρι του. Όταν επέστρεψε και ανάρρωσε πλήρως πέτυχε 2 νίκες, 2 δεύτερες θέσεις και 2 τρίτες. Είχε μόλις 1 pole position και σημείωσε 1 φορά τον ταχύτερο γύρο του αγώνα φτάνοντας έτσι τους 206 βαθμούς. Στη Valencia έφτασε τα 100 βάθρα στη μεγάλη κατηγορία, 6 παραπάνω συγκεντρωτικά σε σχέση με τον Rossi στο ίδιο διάστημα που αγωνίζονται (2006-2015 – 10 χρόνια) και 3 παραπάνω από τον Lorenzo όμως με 2 χρονιές συμμετοχής περισσότερες για τον Pedrosa.

    Στην Ducati δείχνουν να πέτυχαν τον σκοπό τους για φέτος που ήταν να εκμεταλλευτούν τους κανονισμούς και να έχουν έτσι την ελευθερία να εξελιχθούν ώστε να πλησιάσουν σε επιδόσεις τις μοτοσικλέτες των Honda και Yamaha με απώτερο στόχο το πρωτάθλημα του 2016. Ο Andrea Iannone τελικά επικράτησε του Andrea Dovizioso. Παρ’ότι πέτυχε μόλις 3 βάθρα με 1 δεύτερη θέση και 2 τρίτες, κατόρθωσε να συγκεντρώσει 188 βαθμούς στους 15 αγώνες που τερμάτισε. Είχε 1 pole position και σημείωσε 1 φορά τον ταχύτερο γύρο του αγώνα όμως κατόρθωσε να τερματίσει στην πέμπτη θέση στο πρωτάθλημα. Μια επιτυχημένη χρονιά για τον Iannone ο οποίος βάζει υποθήκη για το μέλλον. Ο Dovizioso από την άλλη πήρε την έβδομη θέση στο πρωτάθλημα με 3 δεύτερες θέσεις και 2 τρίτες, 2 παραπάνω βάθρα από τον teammate του. Είχε 1 pole position και άθροισε 162 βαθμούς σε 14 από τους 18 αγώνες που τερμάτισε. Ενώ ξεκίνησε δυνατά τη χρονιά με 4 βάθρα σε 5 αγώνες, ακολούθησαν 3 πτώσεις σε 4 αγώνες και στη συνέχεια άρχισε να χάνει έδαφος και βρέθηκε πίσω από τον Iannone στην τελική κατάταξη φέτος, κακή αγωνιστική χρονιά για τον ίδιον. Για να δούμε αν του χρόνου και με τα νέα ελαστικά της Michelin θα είναι σε θέση η Ducati να χτυπήσει μέχρι και πρωτάθλημα όπως το 2007, απαιτούνται πολλές συγκυρίες για να συμβεί αυτό.

    Καλύτερος της δεκαετίας ο Lorenzo

    Από το 2006 (10 χρόνια σύγκριση), ο Jorge Lorenzo με 8 χρονιές συμμετοχών κατάφερε να γίνει 3 φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής με 40 νίκες, 39 δεύτερες θέσεις και 18 τρίτες. Κατείχε την pole position σε 35 εκκινήσεις και σημείωσε 26 φορές τον ταχύτερο γύρο στον αγώνα. Ο Valentino Rossi στα 10 αυτά χρόνια πήρε το πρωτάθλημα 2 φορές πετυχαίνοντας 33 νίκες, 31 δεύτερες θέσεις και 30 τρίτες. Είχε 21 pole position και σημείωσε 28 φορές τον ταχύτερο γύρο. Ο Marc Márquez σε μόλις 3 χρονιές που αγωνίζεται στο MotoGP, έχει πάρει το πρωτάθλημα 2 φορές έχοντας 24 νίκες, 11 δεύτερες θέσεις και 4 τρίτες, 30 pole position και σημείωσε επίσης 30 φορές τον ταχύτερο γύρο αγώνα. Ο Dani Pedrosa δεν έχει πάρει πρωτάθλημα όμως στο ενεργητικό των 10 χρόνων που συμμετέχει έχει 28 νίκες, 38 δεύτερες θέσεις και 34 τρίτες, φτάνοντας τα 100 βάθρα. Είχε 28 pole position και σημείωσε 41 φορές τον ταχύτερο γύρο.

    Τα υπόλοιπα πρωταθλήματα συμπληρώνονται από τους Casey Stoner με 2 τίτλους και 1 ο Nicky Hayden που το πήρε στον τελευταίο αγώνα στη Valencia το 2006 ενώ βρισκόταν 8 βαθμούς πίσω από τον Rossi στη βαθμολογία πριν τον αγώνα.

    Από τα παραπάνω προκύπτει κατ’αρχήν το πόσο υψηλό είναι το επίπεδο των κορυφαίων αναβατών σε παγκόσμιο επίπεδο, τουλάχιστον από αυτούς που έχουν τη δυνατότητα να αγωνίζονται, υπάρχει μεγάλος και σκληρός ανταγωνισμός. Για να γίνεις Παγκόσμιος Πρωταθλητής απαιτούνται πολλά, χρειάζεται να φτύσεις αίμα και να στάξεις πολύ ιδρώτα, δεν είναι καθόλου εύκολο και απορώ με το πόσο εύκολα ή όχι μπορεί κάποιος που είναι πολύ μακριά έξω απ’τον χορό να κρίνει με λογική το τι πραγματικά βιώνουν αυτοί οι… τρελοί. Με βάση τους αριθμούς τα τελευταία δέκα χρόνια ο Valentino Rossi δεν προηγείται σε καμία κατηγορία που αναφέραμε, ούτε στα πρωταθλήματα, ούτε στις νίκες, δεύτερες και τρίτες θέσεις, ούτε στα βάθρα, ούτε στις pole, ούτε στους ταχύτερους γύρους.

    Πρωταθλήματα: 3 ο Lorenzo, από 2 (με σειρά νικών) οι Stoner, Rossi, Márquez και 1 ο Hayden

    Νίκες: 40 ο Lorenzo, 38 ο Stoner, 33 ο Rossi, 28 ο Pedrosa, 24 ο Márquez

    2η θέση: 39 ο Lorenzo, 38 ο Pedrosa, 31 ο Rossi κι από 11 οι Stoner, Márquez και Dovizioso

    3η θέση: 34 ο Pedrosa, 30 ο Rossi, 20 ο Stoner, 18 ο Lorenzo, 17 ο Dovizioso, 12 ο Hayden και 4 ο Márquez

    Βάθρα: 100 ο Pedrosa, 97 ο Lorenzo, 94 ο Rossi, 69 ο Stoner, 39 ο Márquez, 29 ο Dovizioso και 18 ο Hayden

    Pole Position: 39 ο Stoner, 35 ο Lorenzo, 30 ο Márquez, 28 ο Pedrosa, 21 ο Rossi, 3 ο Dovizioso και 2 ο Hayden

    Ταχύτερος γύρος στον αγώνα: 41 ο Pedrosa, 30 ο Márquez, 29 ο Stoner, 28 ο Rossi,  26 ο Lorenzo, 5 ο Hayden και 2 ο Dovizioso

    Οι αριθμοί αποτυπώνουν την εικόνα του παζλ, η ουσία δεν αλλάζει. Οι ταχύτεροι αναβάτες του κόσμου παλεύουν καθ’όλη τη διάρκεια των πρωταθλημάτων ξεπερνώντας τα ανθρώπινα όρια, δεν είναι κατανοητό αυτό αν δεν το ζεις, ακόμα κι αν είσαι μοτοσικλετιστής ή απλώς αναβάτης δίτροχου. Για να είσαι στην πίστα πάει να πει επίσης ότι δεν έχεις μεγαλώσει με… γαλλικά και πιάνο αλλά με δύο ρόδες ανάμεσα απ’τα σκέλια και φυσικά ο καθένας θέλει να βγει πρώτος και καλύτερος.

    Η φθορά του Rossi

    Ο Rossi με τα 7 συνολικά πρωταθλήματα στη μεγάλη κατηγορία, αλλά 2 σε 10 χρόνια, συγκαταλέγεται αναμφίβολα στους κορυφαίους αναβάτες όλων των εποχών. Ο ίδιος συνέβαλλε τα μέγιστα στο να απογειωθεί το άθλημα και να πάρει τη θέση που του αξίζει στον μηχανοκίνητο αθλητισμό και στη συνείδηση του κόσμου που το παρακολουθεί. Έγινε και ο ίδιος αιτία στο να βρεθούν μερικά αν μη τι άλλο ισάξια θα λέγαμε βάσει των επιδόσεών τους «καλόπαιδα» να τον ανταγωνιστούν και να προσφέρουν περισσότερο θέαμα ταυτόχρονα μαζί μ’αυτόν στην πίστα. Το αν αυτό δεν γινόταν σε όλους τους αγώνες λόγω κανονισμών ή άλλων παραμέτρων εκτός των επιδόσεων των αναβατών είναι για άλλη ανάλυση.

    Νομίζω ότι όσα συνέβησαν στη Sepang είχαν αρνητικές συνέπειες για τον Rossi αν και ο ίδιος το προκάλεσε. Μου φάνηκε τελικά ότι επειδή ακριβώς ήξερε ότι δεν αρκούσαν οι βαθμοί των τελευταίων 3 αγώνων ώστε να σιγουρέψει ένα πρωτάθλημα στο οποίο βρισκόταν από την αρχή μπροστά, φάνηκε σαν να ψάχνει κάπου αλλού να ρίξει το φταίξιμο για δικαιολογία. Δείχνει σαν να μην μπορούσε να διαχειριστεί την πίεση των οπαδών του που ήθελαν να τον δουν ξανά πρωταθλητή. «Valentino is your friend until you start beating him» (ο Valentino είναι φίλος σου μέχρι να αρχίσεις να τον κερδίζεις) είπε κάποτε ο Marco Melandri. Κι ο Márquez μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ήταν «φίλος» του επειδή κέρδιζε τον Lorenzo όταν εκείνος δεν μπορούσε; Όμως άρχισε να κερδίζει και τον ίδιο σε μια ιδανική χρονιά που θα μπορούσε να κερδίσει τον πολυπόθητο 10ο τίτλο συνολικά της καριέρας του. Έτσι, απαλλαγμένος από αυτό το δικό του ψυχολογικό βάρος, θα μπορούσε μετά να απολαύσει τους αγώνες μέχρι να σταματήσει και γιατί όχι να του δωθεί η ευκαιρία ξανά με τον ίδιο τρόπο να διεκδικήσει κι άλλο πρωτάθλημα, δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Όσο να’ναι στα 36 σου είναι μεγάλο κατόρθωμα να διεκδικείς πρωτάθλημα, πόσο μάλλον στα 37 ή 38. Βέβαια ο ίδιος έχει δηλώσει ότι αν κάποιος έχει σωστή διατροφή και κάνει καλή προπόνηση μπορεί άνετα να οδηγεί σε υψηλό επίπεδο μέχρι και 40 χρονών!

    Πολύ καλό το 2015, αλλά το 2016 ακόμα καλύτερο!

    Όσο για τους υπόλοιπους, ο Márquez είναι αυτή τη στιγμή το ανερχόμενο αστέρι του MotoGP και μάλιστα ενώ βρίσκεται στην πίστα ο Rossi. Με το εκπληκτικό του στυλ οδήγησης και τα μαθήματα που παίρνει σ’αυτήν την ηλικία είναι σίγουρα φαβορί στο να πάρει τα επόμενα 6-7 πρωταθλήματα σερί, έτσι για να σπάσει τα ρεκόρ. Μάλλον θα τον δούμε να προσεγγίζει λίγο διαφορετικά τους αγώνες από του χρόνου αλλά τίποτα λιγότερο από το δόγμα πρώτη θέση ή έστω ψηλά στο βάθρο.

    Ο Lorenzo τη νέα χρονιά υπερασπιζόμενος τον τίτλο θα θελήσει να πείσει και τους πιο δύσπιστους για το τι πραγματικά αξίζει. Έχει δύσκολο έργο, αλλά και όλα τα προσόντα. Ο Dani Pedrosa αν κάνει άψογη χρονιά ίσως να είναι σε θέση κι αυτός να διεκδικήσει πρωτάθλημα. Θα μπορούσε ακολουθώντας για παράδειγμα την ίδια στρατηγική με τον Rossi να είναι πρωταθλητής έστω και μία φορά όλα αυτά τα χρόνια, αλλά δυστυχώς για εκείνον είχε όλες τις χρονιές ατυχίες, με αποτέλεσμα να χαρακτηρίζεται και αιώνιος loser, πράγμα που αδικεί την αξία του.

    Πέρα από τους Fantastic 4 όπως έχουν ονομάσει τους κορυφαίους αναβάτες, υπάρχουν 3-4 ακόμα αναβάτες που έχουν ταλέντο, αλλά ακόμα δεν έχουν ανταγωνιστική μοτοσικλέτα στα χέρια τους. Οι αναβάτες της Ducati ίσως έχουν την ευκαιρία τη νέα χρονιά με την αλλαγή των ελαστικών, οι δοκιμές πριν την έναρξη της νέας σεζόν είναι εξαιρετικά σημαντικές γι’αυτούς. Ήδη σήμερα στη Valencia θα ξεκινήσουν τη συλλογή δεδομένων με βάση την GP15, αλλά με τα νέα ελαστικά ώστε να μαζέψουν αρκετά δεδομένα για να χτιστεί η νέα GP16.

    Η Suzuki έκανε σε γενικές γραμμές πολύ καλή χρονιά, με τους Aleix Espargaro και Maverick Viñales να δείχνουν πολύ καλά αγωνιστικά σημάδια. Για να δούμε αν του χρόνου, έχοντας μαζέψει δεδομένα από μια πλήρη αγωνιστική χρονιά, θα καταφέρουν να κατασκευάσουν μια ανταγωνιστική μοτοσικλέτα. Πέρα από τα ηλεκτρονικά που ασφαλώς είναι πίσω σε εξέλιξη, η ιπποδύναμη ήταν αυτή που έλειπε εμφανώς. Να δούμε τι μπορεί να κάνει και η Aprilia, είναι αρκετά πίσω στο MotoGP, αλλά έχει και την αγωνιστική νοοτροπία και την τεχνογνωσία.

    Σε γενικές γραμμές οι εργοστασιακές ομάδες μόνο μπορούν να διεκδικούν τίτλους, είναι εξαιρετικά δύσκολο για κάποιον σε δορυφορική ομάδα να πάρει βάθρο ή νίκη. Τελευταία φορά που κέρδισε αγώνα μη εργοστασιακός αναβάτης ήταν στο Estoril το 2006 όπου κέρδισε ο Toni Elias στο νήμα τον Rossi. Εμείς ως θεατές θέλουμε να βλέπουμε θέαμα, μάχες και πολλά προσπεράσματα, pure racing δηλαδή, χωρίς πολύ μπλα-μπλα και φτιασιδώματα. Μέχρι την επόμενη καρό σημαία στο Qatar, καλό θα ήταν ίντριγκες και θεωρίες συνωμοσίας να μείνουν μόνο στις σαπουνόπερες…

    Νίκος Ψώνης

    Σχόλια

    Σχόλια