Εσύ τι λές; That’s Racing Vale!

    Ο Νίκος Ψώνης καταθέτει τη δική του άποψη για τα γεγονότα της Μαλαισίας

    Παρακολουθώντας τη συνέντευξη Τύπου την Πέμπτη πριν τον αγώνα στη Μαλαισία, είδα έναν Valentino Rossi πολύ φορτισμένο ψυχολογικά, φαινόταν ξεκάθαρα η ένταση και η πίεση που είχε μέσα του. Κι αφού είπε αυτά που ήθελε να πει, όλοι όσοι ασχολούνται έστω και λίγο περισσότερο με το άθλημα σίγουρα θα σκέφτηκαν «Mind Games», μια τακτική που έχει εφαρμόσει με επιτυχία στο παρελθόν άπειρες φορές ο «Γιατρός».

    «Γιάννη, έχω ένα κακό προαίσθημα για τον αγώνα», είπα τηλεφωνικά και αμέσως αρχίσαμε να λέμε χαζογελώντας ποιος θα ρίξει ποιον στον αγώνα και ο… Dovizioso πάει για νίκη αν πέσουν όλοι οι άλλοι! Κλείνοντας όμως το τηλέφωνο, πάλι κάτι με έτρωγε. Γιατί ο πολυπρωταθλητής Valentino Rossi να επιτεθεί μ’αυτόν τον τρόπο στον Márquez και όχι στον πραγματικό του αντίπαλο για τον φετινό τίτλο που είναι ο Lorenzo; Επειδή είναι teammate στη Yamaha; Ή μήπως ήταν με το ένα σμπάρο στα δύο τρυγόνια;

    Από την αρχή της χρονιάς ήταν ξεκάθαρο ότι ο Rossi είχε έναν και μοναδικό στόχο για φέτος και ίσως μία και μοναδική τελευταία ευκαιρία στην αγωνιστική ζωή του: Τον 8ο τίτλο στη μεγάλη κατηγορία και τον 10ο συνολικά. Για να το καταφέρει αυτό έχοντας τόσο ισχυρούς αντιπάλους, έπρεπε κατά κύριο λόγο: α) να έχει στα χέρια του την καλύτερη μοτοσικλέτα του grid (το κατάφερε), β) να υπολογίζει στις δοκιμές το γυρολόγιο που θα πρέπει να έχει στον αγώνα ώστε να τερματίζει πάντα στο βάθρο ή πολύ κοντά σ’αυτό (το κατάφερε), γ) να τερματίσει σε όλους τους αγώνες (το έχει καταφέρει αυτός και ο Bradley Smith φέτος, επίσης με Yamaha) έτσι ώστε να εκμεταλλευτεί πιθανές πτώσεις και ατυχίες των αντιπάλων του. Τελικός στόχος όλων των παραπάνω, η σούμα των βαθμών στη Valencia να είναι μεγαλύτερη από αυτή των υπόλοιπων και να στεφθεί ξανά πρωταθλητής μετά από 6 χρόνια.

    Κακά τα ψέματα, το επίπεδο των κορυφαίων αναβατών στα MotoGP τα τελευταία 10 χρόνια είναι πολύ υψηλό και άρα ο στόχος είναι εξαιρετικά δύσκολος – ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Μια ματιά στον παρακάτω πίνακα και θα καταλάβετε τι εννοώ:

    2006_2015_mal

    Και πάμε τώρα στο δια ταύτα: Είναι το MotoGP ένα βρώμικο άθλημα για παλικάρια με… cojones; Σίγουρα θέλει πολλά κότσια να καβαλήσεις και να πας στο όριο τα θηρία των 250+ ίππων, αλλά βρώμικο δεν το λες, παρά μόνο μέχρι το σημείο που λερώνουν τα χέρια τους οι μηχανικοί. Όταν κάποιος πάει να προσπεράσει κάποιον δεν βγάζει φλας, δεν πατάει κόρνα, δεν παίζει τα φώτα. Αφήνει τα φρένα όσο πιο αργά μπορεί και περνάει όσο πιο γρήγορα γίνεται. Συνεπώς δεν υφίσταται η έννοια «επιθετικό προσπέρασμα» μιας και όλα τα προσπεράσματα είναι επιθετικά, δεν υπάρχει «αμυντικό προσπέρασμα». Οι προσπεράσεις δεν κάνουν το άθλημα βρώμικο, αλλά συναρπαστικό!

    Και συναρπαστικός αγώνας ήταν αυτός που έγινε στο Phillip Island φέτος. Οι συνεχείς εναλλαγές θέσεων και οι προσπεράσεις στο όριο, μας χάρισαν ένα μοναδικό θέαμα και πολλά χαμόγελα. Την Πέμπτη στη Sepang, δυστυχώς, ο Valentino Rossi άρχισε να αμαυρώνει αυτήν την εικόνα κατά τη γνώμη μου. Η κατάσταση εκτονώθηκε κάπως στη συνέντευξη Τύπου μετά τις κατατακτήριες του Σαββάτου έχοντας πάρει την τρίτη θέση στη σειρά εκκίνησης. Άφησε μάλιστα πίσω του για μόλις 11 χιλιοστά τον Lorenzo και φάνηκε πιο ανακουφισμένος, δεν δόθηκε κάποια συνέχεια στον σάλο που είχε ξεσηκώσει παρ’ότι υπήρξαν κάποιες αναφορές.

    Την Κυριακή όμως έκανε λάθος. Έδωσε ο ίδιος συνέχεια σε κάτι εντελώς λάθος. Έσπειρε ανέμους την Πέμπτη για να θερίσει θύελλες την Κυριακή. Προφανώς όταν έχεις να ανταγωνιστείς 3 τουλάχιστον πολύ γρήγορους αναβάτες, κάθε θέση και κάθε βαθμός μετράει. Αλλά αυτός δεν είναι λόγος να πετάξεις έξω έναν άλλο αναβάτη για να καρπωθείς μετά εσύ τους βαθμούς της θέσης για την οποία «πάλεψες». Θες να αποδείξεις κύριε ότι εσύ αξίζεις περισσότερο; Πέρασέ τους στα ίσια και παλικαρίσια και κέρδισε με τον ωραίο τρόπο. Αν ο Rossi κοίταζε εκεί που ήθελε να πάει, δηλαδή την έξοδο της στροφής, θα ήταν απλά αγωνιστικό συμβάν. Όμως κοίταζε από την άλλη, κοίταζε να πετάξει έξω τον Márquez. Άνοιξε στιγμιαία το γκάζι για να το πετύχει αυτό, φαίνεται και ακούγεται στα τηλεοπτικά πλάνα, τον προδίδουν και οι αναρτήσεις του. Ο Márquez από την άλλη δεν έκανε τίποτα το μεμπτό και καλώς δεν τιμωρήθηκε. Απλά εκείνη τη στιγμή έκοβε πολύτιμους βαθμούς από τον Rossi στο πρωτάθλημα. That’s racing όμως όπως έχει πει πολλές φορές ο ίδιος ο Rossi!

    Από τη στιγμή λοιπόν που υπάρχουν και εφαρμόζονται κάποιοι κανόνες και δεν είναι κυνομαχίες ή mortal kombat ο μηχανοκίνητος αθλητισμός, οφείλουν όλοι να κινούνται εντός αυτών των ορίων που και οι ίδιοι με τη συμμετοχή τους έχουν αποδεχτεί. Όσο κι αν κάποιοι δεν μπορούν να το καταλάβουν, οι αναβάτες ρισκάρουν τις ζωές τους, ρισκάρουν τη σωματική τους ακεραιότητα, αλλά δεν πάει κανείς να σκοτώσει τον άλλο ή τουλάχιστον δεν πρέπει να έχει αυτό ως σκοπό.

    Για μένα, έπρεπε κατά τη διάρκεια του αγώνα να δώσουν τουλάχιστον ποινή διέλευσης στον Rossi, κάτι το οποίο θα του κόστιζε +30 δευτερόλεπτα περίπου, άρα με βάση τα τελικά αποτελέσματα, στον τερματισμό θα βρισκόταν κάπου μεταξύ 7ης και 10ης θέσης. Αυτό σημαίνει ότι θα έπαιρνε από 6 έως 9 βαθμούς κι έτσι στην καλύτερη περίπτωση θα πήγαινε με ισοβαθμία στον τελευταίο αγώνα ή έστω με 1-2 βαθμούς διαφορά. Εκεί λοιπόν τα πράγματα θα ήταν λίγο πιο διαφορετικά απ’ότι τώρα: Όποιος από τους Rossi και Lorenzo θα τερμάτιζε μπροστά από τον άλλο σε οποιαδήποτε θέση μέσα στην πρώτη τετράδα, θα γινόταν και πρωταθλητής και μπορούμε όλοι να φανταστούμε το θέαμα που θα μας προσέφεραν για να το καταφέρουν αυτό. Για όσους μπορεί να σκεφτούν ότι η Valencia ευνοεί τους Ισπανούς, αρκεί να θυμίσω τον περσινό αγώνα, όπου ο Rossi είχε την pole (πράγμα λίγο σπάνιο τα τελευταία 10 χρόνια) και τερμάτισε λίγο πίσω από τον Márquez με τον Lorenzo να εγκαταλείπει.

    Όχι, δεν πιστεύω ότι ο Márquez «βοηθάει» τον συμπατριώτη του Lorenzo (που τον έχει περάσει επίσης πολλές φορές από… πάνω) να πάρει αυτός το πρωτάθλημα αντί του Rossi. Όχι, δεν πιστεύω ότι μπορεί κάποιος, ειδικά από ανταγωνίστρια ομάδα, να «βοηθήσει» κάποιον άλλο λόγω εθνικότητας, θρησκείας, αίματος κλπ. Όταν αγωνίζεται, κανένας αναβάτης/οδηγός αγώνων στον κόσμο δεν μπαίνει στην πίστα για να χάσει, όλοι θέλουν να βγουν πρώτοι, από τον Rossi μέχρι τον… Karel Abraham. Υπάρχουν 18 διαφορετικές πίστες που τρέχουν τη χρονιά και κάποιοι βαθμοί που μοιράζονται εξ’ίσου. Δεν το καταλαβαίνω γιατί θα έπρεπε να μην πάνε για τη νίκη οι υπόλοιποι επειδή δύο άλλοι διεκδικούν το πρωτάθλημα, έστω αν ο ένας από τους άλλους είναι ο Rossi. Παλιά μου τέχνη κόσκινο, τα ίδια δεν έκανε κι ο ίδιος ο Rossi; That’s Racing! Ο Pedrosa τον πέρασε στο Aragón, ο Iannone στο Phillip Island, τώρα ο Márquez, ο οποίος έχει και 5 νίκες και 3 δεύτερες θέσεις, ο Rossi έχει 4 και 3 αντίστοιχα.

    Μετά τα όσα ειπώθηκαν και τελικά αποφάσισαν οι αγωνοδίκες, η ποινή που τελικά επιβλήθηκε στον Rossi είναι 3 βαθμοί ποινής, όπου μαζί με τον 1 βαθμό που είχε, φτάνει τους 4 και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα σύμφωνα με τους κανονισμούς, να εκκινήσει από την τελευταία θέση της κατάταξης στον επόμενο αγώνα. Όχι, δεν μ’αρέσει να κρίνονται αγώνες από αποφάσεις εκτός πίστας. Μ’αρέσει να κρίνονται εντός και με πολλές προσπεράσεις όπως του Phillip Island ή της Catalunya 2007. Κάποιοι όμως είναι εκεί για να εξασφαλίσουν ίσες αποστάσεις προς όλους. Αν το έκανε ο Márquez στον Rossi αυτό, τι θα έλεγε; Εγώ πιστεύω ότι μέχρι και μαύρη σημαία θα είχαν βγάλει στον Márquez. Για μένα ο Rossi στη Sepang έδωσε γονατιά στο ίδιο το άθλημα που κι εκείνος τόσο αγάπησε και απογείωσε. Κι έγινε σε μια πίστα που έχει γραφτεί άλλη μια μαύρη σελίδα, ο θάνατος του Marco Simoncelli. Ας ελπίσουμε να δούμε έναν καθαρό τελευταίο αγώνα και ο καλύτερος να κερδίσει. Πολλά θα εξαρτηθούν κι απ’τον καιρό, οπότε το παιχνίδι παίζεται ακόμα…

    Νίκος Ψώνης

    Σχόλια

    Σχόλια