Chequered Flag: GP Ουγγαρίας

This one was for Jules

Βαρύ το κλίμα, πολύ βαρύ…

Δεν θεώρησα πως αυτό το Chequered Flag θα έπρεπε να αφορά σε μεγάλο βαθμό τον αγώνα, ακόμα και αν αυτό μοιάζει κάπως παράδοξο.

Μέσα σε τρεις εβδομάδες χωρίς F1, είχαμε ένα τραγικό συμβάν. Ο Jules Bianchi «έφυγε» από τη ζωή στις 17 Ιουλίου και ο μηχανοκίνητος αθλητισμός θρήνησε και θρηνεί ακόμα. Η μικρή τελετή ως φόρος τιμής προς τη μνήμη του ήταν το «ύστατο χαίρε» από το σύνολο του grid, τους μηχανικούς και το προσωπικό όλων των ομάδων. Ήταν μία έντονη στιγμή, με τη συναισθηματική φόρτιση να φτάνει στο ζενίθ της.

Σε αυτό το συγκινησιακό κλίμα, 22 οδηγοί έπρεπε να βάλουν τα κράνη τους, να βρουν τη χαμένη τους αυτοσυγκέντρωση και να οδηγήσουν για 70 γύρους στο όριο.

Διαβάζω τις τελευταίες ώρες ότι οι οδηγοί έκαναν πολλά, αβίαστα και εν πολλοίς αδικαιολόγητα λάθη και πως δεν ήταν πραγματικά ο εαυτός τους.

Έχετε δίκιο, δεν ήταν όπως σε όλους τους άλλους αγώνες. Δεν χάνεις κάθε μέρα (πλέον) έναν συναθλητή σου. Έγιναν πιο ανθρώπινοι, ήρθαν προς τα επίπεδά μας. Δεν ήταν τόσο καλές υπολογιστικές μηχανές όπως τους έχουμε συνηθίσει.

Θα φέρω ως παράδειγμα τον Hamilton. Ο Βρετανός ήταν πολύ μακριά από τον καλό του εαυτό. Δεν είχε νηφάλιες αντιδράσεις, έμοιαζε απορροφημένος στις σκέψεις του. Ίσως κάποιος να το θεωρήσει «ακραίο» ως ενδεχόμενο, ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είναι άνθρωποι. Είναι ευάλωτοι σε άσχημες καταστάσεις, είναι επιρρεπείς σε σφάλματα.

Έχω την πεποίθηση ότι αυτό το 10ήμερο που μεσολάβησε από τον θάνατο του Jules ως τον αγώνα ήταν αρκετό για να βάλει σε σκέψεις τους οδηγούς, να προβληματίσει, να κάνει κάποιους να θρηνήσουν. Είδαμε τα δάκρυα του Pastor Maldonado και του Felipe Massa στην κηδεία. Όλες αυτές οι άκρως ανθρώπινες στιγμές κάνουν ακόμα και τους οδηγούς της F1, τους ανθρώπους που μπορούν να κρατήσουν την ψυχραιμία τους πίσω από το τιμόνι όπως κανένας άλλος, να λυγάνε.

Μέσα σε αυτό το διάστημα, λοιπόν, η ψυχολογία ενός ανθρώπου μπορεί να γνωρίσει πτώση. Αυτή η πολυπόθητη αυτοσυγκέντρωση 5 λεπτά πριν τον κάθε αγώνα μπορεί να χαθεί ή να αποκτηθεί πολύ δυσκολότερα, όταν πριν 20 λεπτά κρατούσες ενός λεπτού σιγή για έναν συνάδελφό σου, έναν φίλο σου, έναν νέο άνθρωπο που «έφυγε» τόσο νωρίς.

Μην τους παρεξηγείτε, είναι άνθρωποι.

Δημήτρης Μπίζας, αρθρογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός στο spamradio.gr

Σχόλια

Σχόλια