MotoGP Day’s Report: Ο θρύλος Vale και ο θρυλικός Marc

    Η νίκη του Rossi ξεφεύγει από το MotoGP και αγγίζει τα όρια του παγκόσμιου αθλητισμού

    Το 2009 ήταν η τελευταία φορά που κέρδισε στο Misano ο Valentino Rossi και έτυχε να ήμουν παρόν σε αυτήν τη γιορτή. Είναι δύσκολο να περιγράψει κάποιος το παραλήρημα των φίλων του Ιταλού superstar και το πάρτι που συνεχίστηκε στην Tavullia, το χωριό του που απέχει μερικά χιλιόμετρα από την πίστα. Όταν καταλάγιασε λίγο η ένταση από τη χθεσινή νίκη του Rossi στο Misano απλά αναρωτήθηκα τι θα συνέβη αυτήν τη φορά στο μικρό «Γαλατικό» χωριό. Ο Vale είχε να κερδίσει «εντός έδρας» πέντε χρόνια! Είμαι σίγουρος ότι η Peroni έρευσε άφθονη στην πιτσαρία του «Γιατρού».

    Η καθαρή νίκη του Rossi στο Misano δεν είναι μια απλή νίκη, έχει να κάνει περισσότερο με ένα γενικότερο αθλητικό φαινόμενο. Έχει να κάνει με έναν αθλητή ο οποίος από το απόγειο της καριέρας του βρέθηκε στον πάτο, πάλεψε στο όριο με το να τα παρατήσει αλλά δεν το έβαλε κάτω. Πίεσε τον εαυτό του σωματικά και ψυχικά και κατάφερε να σηκωθεί έπειτα από πολλές αναποδιές. Τραυματισμοί, πολύ άσχημα αποτελέσματα με τη Ducati και φυσικά ο θάνατος ενός καλού φίλου, του Marco Simoncelli είναι μερικά από αυτά που δεν κατάφεραν τελικά να λυγίσουν τον Ιταλό, αλλά αποδείχτηκε ότι τον έκαναν πιο δυνατό από ποτέ. Δεν μπορώ να σκεφτώ εύκολα έναν άλλο αθλητή ο οποίος να έχει κάνει κάτι παρόμοιο σε παγκόσμιο επίπεδο… και αυτό τον κάνει ακόμα πιο ξεχωριστό.

    Στο Misano ο Rossi ήρθε αποφασισμένος να κερδίσει και το πέτυχε. Ίσως να μην το πετύχαινε αν δεν έπεφτε ο Marquez, αλλά το πέτυχε και αυτό έχει γράψει η ιστορία. Σε μια καριέρα 18 ετών ο Rossi συνεχίζει να κερδίζει ακόμα και τώρα που το επίπεδο είναι πιο υψηλό από ποτέ. Ο τρόπος με τον οποίο ο Vale δούλεψε τα τελευταία χρόνια προκειμένου να προσαρμοστεί στις νέες ανάγκες του MotoGP εντυπωσίασε ακόμα και τους έμπειρους ανθρώπους της Yamaha με τον Koichi Tsuji, project leader της YZR-M1, να δηλώνει πως αυτό που έκανε ο Rossi είναι πάνω και πέρα από κάθε τι έχει συναντήσει στην καριέρα του. «Κατάφερε να αλλάξει όλο το οδηγικό του στιλ, να αλλάξει τον τρόπο προπόνησής του προκειμένου να υπερκεράσει το μειονέκτημα της ηλικίας του, άλλαξε ότι γνώριζε πριν μόνο και μόνο για να κερδίσει πάλι. Αυτό δείχνει το πόσο μεγάλος είναι ο Valentino», είπε ο Ιάπωνας με τον οποίο συμφώνησε και ο Lin Jarvis χαρακτηρίζοντάς τον μοναδικό!

    Αναρωτιέμαι (και πάλι) πόσο πάθος μπορεί να έχει ένας άνθρωπος, ένας αθλητής, για αυτό που κάνει. Η απάντηση είναι απλή: πάρα, πάρα πολύ. Ο Rossi έχει πάθος, λατρεία και εμμονή με τη μοτοσικλέτα, είναι αυτό που λέμε «καμένος» με την καλή έννοια. Πέρα όμως από την οδήγηση και τους αγώνες, λατρεύει και τη νίκη, θέλει να βρίσκεται στην κορυφή και όπως ο ίδιος είπε «δεν έχουν πλέον καμία σημασία τα νούμερα και τα ρεκόρ για μένα, αυτό που μετράει είναι να οδηγώ κάθε τριήμερο και να παλεύω για τη νίκη. Μόνο αυτό θέλω, μόνο αυτό μετράει για μένα». Κάπου εκεί, δηλαδή κάπου ανάμεσα στο πάθος και τον εθισμό, είναι που αντλεί και το κίνητρό του για να συνεχίζει να πιέζει τον εαυτό του στο όριο για να βρίσκεται στην κορυφή αυτού που κάνει. Επαναλαμβάνω: λίγοι αθλητές στον παγκόσμιο αθλητικό χάρτη υπάρχουν που ακολουθούν το μονοπάτι του Rossi, λίγοι και καλοί.

    Είναι λογικό η νίκη του Rossi να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον του τριημέρου στο Misano, ωστόσο θα ήθελα να αφιερώσω και μερικές αράδες για τον Marc Marquez, ιδιαίτερα τώρα που δεν κέρδισε. Ο Ισπανός είχε μακράν το χειρότερό του τριήμερο φέτος στο Misano καθώς το Σάββατο έμεινε για πρώτη φορά εκτός πρώτης σειράς στις κατατακτήριες, ενώ και ο ρυθμός του στο FP4 δεν ήταν πειστικός. Έλα όμως που ήρθε η Κυριακή και όλα αυτά άλλαξαν. Ο Marquez έδειξε γιατί είναι ο καλύτερος αναβάτης φέτος ξεκινώντας δυνατά και παλεύοντας αμέσως για τη νίκη. Παρότι δεν είχε το καλύτερο δυνατό στήσιμο, παρά το γεγονός ότι δεν είχε το ρυθμό για τη νίκη, εκείνος αψήφησε τα πάντα και πήγε να πάρει αυτό που του αξίζει. Δε νοιάστηκε αν το μπροστινό της Honda του ήταν ασταθές, αν το πίσω ελαστικό αντέξει, νοιάστηκε μόνο να παλέψει με τον Valentino Rossi μπροστά στους θαυμαστές του Ιταλού για να χαρίσει θέαμα και φυσικά να χαλάσει το πάρτι, να γίνει εκείνος ο άνθρωπος της στιγμής. Κι όλα αυτά προήλθαν από το πάθος του για οδήγηση και φυσικά το πάθος του για νίκη.

    Ο Marquez μοιάζει πολύ στον Rossi, όχι τόσο στο οδηγικό κομμάτι όσο στο ψυχοσωματικό. Ο Rossi είναι πιο τεχνικός αναβάτης, ενώ ο Marquez είναι πιο παρορμητικός, λειτουργεί περισσότερο με το ένστικτο. Στην προσέγγιση όμως είναι πολύ κοντά. Το κίνητρό τους πηγάζει από το πάθος για τη μοτοσικλέτα, τη λατρεία της οδήγησης και του ανταγωνισμού και φυσικά τη ΝΙΚΗ. Επαναλαμβάνω (πάλι και πάλι) είμαστε πολύ τυχεροί που βρισκόμαστε στην εποχή τόσο τεράστιων αναβατών και κυρίως τόσο τεράστιων αθλητών.

    Γιάννης Πετρόχειλος (@petrocheilos)

    Σχόλια

    Σχόλια